Ի՞նչ է առողջությունը

Սիրելի ընթերցողներ, եթե նկատել եք` վերջերս սկսել եմ ավելի հաճախակի գրել մարդու հույզերի, հոգեվիճակի տատանումների, արտաքին միջավայրի ազդեցությունների, դրանց պատճառահետևանքային կապի և, իհարկե, ֆիզիոլոգիական նշանակության մասին: Ինչո՞ւ: Որովհետև, իրազեկ լինելով օրգանիզմում տեղի ունեցող պրոցեսների նշանակությանն ու պատճառներին, ավելի պաշտպանված կզգանք և, ամենակարևորը, կդադարենք վախենալ “անորոշությունից”:
Հետաքրքիր է, բայց նման գրառումները նույնպես իրենց ընթերցողների քանակով այնքան էլ շատ չեն զիջում մյուսներին: Նաև գիտեմ` շատերը արդեն վերնագիրը կարդալուց հետո չեն բացի գրառումն ամբողջությամբ, և դա բնական կլինի… սակայն, անկախ ամեն ինչից (որքան էլ կենսախինդ թվա կամ լինի մարդը, միևնույնն է` բնությունն անսխալական է, մռայլ եղանակներն` անխուսափելի…), իր ժամանակին նույն այդ մարդուն օրերից մի օր պետք կլինի հասկանալ` ի՞նչ է կատարվում իր կամ իր մտերիմի հետ, ինչո՞ւ է լարված, երբ ամեն ինչ կարգին է իրենց կյանքում, ինչպե՞ս լիցքաթափվել, ի՞նչ բացատրություն կարող են տալ և հասկանալ ինքնուրույն…

Եվ ահա այդ ժամանակ ընթերցողս հուսամ կհիշի, որ մեր «Մոլորակում» հույզերի մասին բաժնի նյութերը հենց այդ նպատակով էլ մշակված են բլոգի հեղինակիս կողմից: Դրանք իմ “հայտնագործությունները” չեն, ամենևին (ինձ նման իրավունք վերապահել չէի կարող, երբ հարցը մարդու ներաշխարհի, հետևաբար նաև` առողջությանն է վերաբերվում), այլ պարզապես հուսալի աղբյուրներից վերցրած (նմանատիպ գրառումներում նշել եմ բժիշկ-հոգեբանների անունները), “իրար գլուխ հավաքած”, հեղինակային մտքերով համեմած (օգտակարը մարսելի դարձնելու նպատակով) գրառումներ են, որոնք, իհարկե, մինչ այժմ հայկական համացանցում չեն եղել (համենայն դեպս google-ն է վկայում այդ մասին, երբ հանկարծակի որոշում եմ ինքս փորձել):

Ինչպես երևի հասկացաք` այսօրվա գրառման թեման կրկին Հույզերն են, ավելի կոնկրետ` ՍԹՐԵՍԸ: Continue reading →

«Արցունքը միշտ լվանում է ինչ-որ բան և մխիթարանք բերում»
Վիկտոր Հյուգո

Ոչ երգը, ոչ հետաքրքիր աշխատանքը, ոչ տուրիզմը, ոչ տրանկվիլիզատորները (դեղերը, որոնք իջեցնում են հոգեհուզական լարվածությունը), ոչինչ այնպես հուսալիորեն չեն լիցքաթափում կուտակված բացասական հույզերը, ինչպես արցունքները: Դա հասկանում էին դեռևս հին մարդիկ և ծանր վշտի դեպքում ամենալավ դեղը նրանք համարում էին արցունքները: Որքան էլ դրանք այրող լինեն, արցունքներից հետո հոգին թեթևանում է: Իսկ ուրախության արցունքնե՞րը: Ի~նչ երանություն է դա: «Մի՛ չորացեք, սիրո հավերժ արցունքներ»,- այսպես կարող էր ասել միայն մեծ Գյոթեն: Եվ, երևի, մենք իզուր ենք այդպես ամաչում արցունքներից…

Գրառումս ունի մի Մեծ նպատակ` ՉՎԱԽԵՆԱԼ արցունքներից կամ չզգալ դժբախտ` դրանց «դուրս հոսելու» պատճառով: Կարդալով այս նյութը և տեղյակ լինելով արցունքների ֆիզիոլոգիական նշանակության և օգտակարության մասին` համոզված եմ, որ ինֆորմացիան իր դրական նշանակությունը կունենա տարբեր հանգամանքներում…: Խնդրեմ, կարդացեք և կհամոզվեք. Continue reading →